هر فضيلتى كه انسان بخواهد پيدا كند ، متوقّف بر صبر است ؛ اگر هم كسى بخواهد خودسازى كند و تهذيب نفس داشته باشد ، دست كم بايد چهل سال خون جگر بخورد و شبانه‌روز زحمت بكشد و صبورى پيشه نمايد . « إِنَّ الَّذينَ قالُوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلَّا تَخافُوا وَ لا تَحْزَنُوا وَ أَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ » « 1 » در حقيقت ، كسانى كه گفتند : پروردگار ما « الله » است ، سپس پايدارى نمودند ، فرشتگان بر آنان فرود مىآيند ( و مىگويند : ) هرگز مترسيد و غمگين نشويد و شما را مژده باد به بهشتى كه ( در دنيا ) وعده داده مىشديد . ما سرپرستان و دوستان و ياران شما در دنيا وآخرتيم .

--> ( 1 ) . فصّلت / 31 - 30